Ek draai toe sommer in die eerste straat af en ry terug in die rigting waarin die ma gery het, maar ek kon hulle nie opspoor nie.  Ek was reg om die vrou se fortuin vir haar te vertel.  Weet sy dan nie hoe gevaarlik dit is nie?? 

Daar is baie dinge waarmee my kinders wegkom, maar as ons in die kar klim is die reëls duidelik.  Jy sit stil, niks hang iewers buite die venster uit nie, en jy klouter nie rond nie.  Altwee van hulle het karstoeltjies.   

Ek sit nou met ‘n tameletjie van ‘n probleem.  Franco (amper 5!!!) word nou bietjie groot vir sy stoeltjie.  Dus word hy soms toegelaat om voor te sit, met die veiligheidsgordel stewig om sy lyfie.  Ek sien nie kans vir ‘n “Booster Seat” nie, omdat my naaste familie 600km van ons af bly, moet die stoeltjie (soos sy huidige ene) kan tilt sodat hy lekker gemaklik kan slaap op die lang pad. En omdat ons tot 9ure ry (ons stop baie dat die lyfies kan rus) moet hy gemaklik wees.  Op hierdie stadium kry my seuntjie swaar omdat die stoeltjie nie regtig meer pas vir hom nie, maar ek is nog nie reg om hom te laat maak soos hy wil nie.

Maar om jou kind se veiligheid so voor die hand liggend as niks af te maak….  Wat is nou beter?  ‘n Kind wat vir jou kwaad is, gil en baklei, of om jou kind se bebloede lyfie van die die teerpad te moet optel?

Oor my figuur(tjie)  :grin:  is ek nie meer te vreeslik gekwel nie.  En die probleem hiermee is nou uiteraard dat die “nie gekwel wees nie” op die skaal begin wys.  Maar motivering is daar op die stadium nie van sprake nie.  En soos ek noudie dag vir Ingrid e-mail, solank die algemene windrigtings nog in lyn is…… ”sug”.

Op 33 is ek bevry van die idee van ‘n “perfekte” lyf.  Maar, wanneer jy die syfers op papier neersit, lyk dit, wel, dit lyk na, uhm, dit lyk na vooruitgang   :mrgreen:    …… 6,8,10,12,14!!!

My man is ‘n engel.  Hardwerkend, wonderlike pa, handig, selfversekerd, hulpvaardig, sensitief vir my buie, ongelooflik sexy, ligte pyn in die agter end……..  Dis lelik nê.  Maar dit voel darem net deesdae of hy OEFEN om die wasgoedmandjie te mis!!!!!  Ek sal eerlik wees.  Al was hy ‘n huge pyn in die agter end  gewees, het ek hom nog maar steeds weer elke keer gekies. 

En dan is daar die huis, wat vir my daagliks meer deurmekaar word, minder soos ek wil hê die “prentjie” in my kop moet wees.  Dit nou alles ten spyte van ‘n regpak sessie in Desember.  Ek baklei ‘n verbete stryd teen die kinders se vermoë om alles uit te pak en met niks te speel nie en ook teen die betroubare ou Regina se motto van - “uit die oog, uit die hart, alles op ‘n knop in die kas.”  En waar kry ek tog tyd om te sorg dat die wasgoeed gewas en droog is @ die tyd wat sy kom werk?  Net sodat sy HAAR nie moet ooreis op haar rype 60 jaar nie! 

Daar is kosblikke en kinders en omsendbriewe en bedelbriefies en hartseer kinders en kinders wat nie van jou heup wil af by die skool nie en winkels toe gaan en hondekos koop en honde bad en kinders wat nie wil bad nie en dan nie wil uit die bad nie en ‘n versteurde slaaptyd roetiene en kinders wat nie wil deel nie en kinders wat altwee op een skoot wil sit en Heidi vir die biljoenste keer en opstaan en kosblikke en kinders wat nie van jou heup wil af by die skool nie.

En dan is daar my kop.  Wat besig is om my weer rond te neuk.  Hy’t te vertelle dat ek baie maklik kan kalmte kry.  Daar is maniere.  Maar ek stuur vir hom so vinnig in sy moer in, en sluk my pilletjie nog meer gereeld.  Nie eers een milisekonde laat nie. 

En ek huil by my man omdat ek dom voel in gesprekke, bloot oor ek nie my bek oopmaak en praat nie.  Ek huil by my man omdat ek soveel aangejaag het, dat ek nie weet hoe om myself vir “HULLE” te wees nie, te bang vir seerkry, te bang dat ek dalk een van my eie unieke stellings moet verdedig en kop verloor.  Te bang om die waarheid aan te raak want “HULLE” is ‘n oormag.

My kop is sif, my vel is sif.  Sif gerook, sif ge”nie worry oor plooie as jy 20 is nie”.  Ek wil myself in ‘n duisend kloon, dalk dan kan ek die troepe uitstuur en elk toelaat om sy eie battle te fight en nie almal op dieselfde tyd op een slag in my kop nie!!!!

Ek wil bly waar ek “gou-gou” by die psigiater kan inpop.  Gou-gou my meds kan check en verander.  ‘n Keuse het watter produk en by watter winkel.

Wat het hierdie hele stortvloed aangebring - 

Franco is nie gelukkig met sy nuwe juffrou nie.  Dit het hy teen die 2e dag besluit, en niks bring hom van stryk nie.  Franco wil nie terug gaan skool toe na ek hom vir swem lesse gevat het nie.  Franco huil en gooi sy armpies na my toe uit as ek moet loop.  Ek wat moet loop en my kind (manipulerend of de not!!) moet los laat hy huil en tot bedaring kom by ‘n “vreemdeling”.

Ek wat moet loop, want ek was alreeds ‘n uur van die werk af om hom dieselfde geleenthede as ander te kan gee, en ‘n uur moet terug werk en hom nog langer nie sien nie.

En my klein pienk poppie Mia.  Wat na 10 weke uiteindelik begin gewoond raak aan die skool.  Uiteindelik die laaste 3 skooldae nie gegil het as ek haar afgee nie.  My pienk spookasem dogtertjie, wat vanoggend weer gehuil het. 
 

Mag jul ‘n ware Christus fees beleef, Sy liefde en genade jul vervul.  Mag jul in die nuwe jaar met nuwe moed en idees instap en die wilde perde bloots ry.

Liefde

xx

Soms het hulle gewillig gegaan, meeste van die tyd moes ek Seuntjiekind dreig!

Ek het hulle elke dag in jou hande gelaat met die vertroue dat hulle die liefde sal kry wat jy belowe het. 

Jy het gelieg.  Jou tweegat jakkals!!!  Ek het my instink nie vertrou, het my ore uitgeleen vir ander se slimgatgeit.

Ek sal jou vir altyd haat.  Lelike keuse van woorde?  Tuffies vir jou!!  Jy het my kinders emosioneel afgebreek. 

Hoekom?  Hoe kon jy so vals wees.  My hart is vlenters.  Ek huil vir my kinders en  kan nie glo dat jy na ‘n onskuldige kind kan kyk en nogtans jou rug op hulle draai en jouself dood maak vir hul behoeftes!!

Ek weet nie hoe ek jou gaan hanteer as ek jou ooit weer sien nie.  Daar sal iewers selfbeheersing moet vandaan kom.  Ek forseer myself om jou nie te gaan opsoek en te lyf te gaan nie. 

Hoekom?  Antwoord net dit vir my.  Dalk kan my siel dan rus!

Goed dankie!

Hoekom doen ons dit?  Sou dit wees om die onaangemaklikheid te vermy as die antwoord “Baie sleg” of “Regtig nie goed nie” sou wees?  En wat doen mens dan?  Vra uit? Simpatiseer?  Ignoreer dit? 

Ek self doen dit ook.  Jy glimlag jou colgate smile, en die gesprek gaan aan.  Maar DAN begin ons moan.  Oor die weer, die regering, die nuutste skandaal ens.

Sou dit nie beter vir almal wees as ons net opreg kon antwoord nie?  En sou dit nie ongelooflik kon wees as jy kon antwoord:”Dit gaan nie so goed met my nie, maar dis persoonlik en privaat en wil nie daarop uitbrei nie.” 

:)  Ek kan al klaar vir my ‘n hele paar stywe nekke voorstel van verergdheid.  Ek meen, hoe durf jy nie jou lewe met my wil deel nie?

Ek wonder maar net.

Maandag oggend begin die tweetjies daar.  My vrese oor hul aanpassing is nie minder nie, maar ek het vrede in my hart en glo dat vir hul die beste besluit is.  (Al het dit my amper ‘n jaar geneem om die besluit te neem!!!!)

En Maandag oggend spring ek van die krans af.  Toe oë.  Maar ek glo die vlerke van die Arend sal my saggies vang en op my voete neersit.

Klein Mia, mamma kry sommer ‘n knop in my keel as ek aan jou dink, en wil sommer huil so lief is ek vir jou.  Jy is my verspotte klein Meraaitjie, my liewe, lawwe krulkop.  Niks wat “oetie” doen probeer jy nie ook nie.  En daarvoor is daar baie blou kolle as bewys!!   :grin:   Jy is pappa se prinses, en boetie se “Mamma Mia”.  Jy is die sagte lyfie wat vir sommer net in die nag tussen mamma en pappa ingesmokkel word sodat ons net naby aan jou kan wees, want ons “verlang tog so”. 

My kindjie, my gebed vir jou is dat jy vir ewig en altyd getrou sal wees aan jouself.  Dat jy Jesus jou fondasie sal maak en gerus sal wees in die wete dat jy die wêreld kan aanpak met Hom in jou hart.  Ek bid vir jou vrede, liefde en geluk toe my pop.  Mamma sal atyd daar wees vir jou.  Altyd.  En wanneer die lewe skerwe om jou  los, sal ons saam daaraan spoeg en plak en die mooiste mosaiek maak.  Lief jou onbeskryflik baie.  Amen.

Gelukkige verjaardag my poppie.  Mag jy hierdie jaar die stof uit jou driewiel ry en nooit terug kyk nie. 

Jy word vir mamma so vinnig groot.  Een van die dae is jy so groot soos die bome (soos jy altyd vir pappa beskryf)!  Wat sal mamma altyd bybly van jou kleinseuntjie jare?  Jou swart ogies wat so ondeund kan wees dat dit lyk of die sterre in die hemelruim in hul dans en die volgende oomblik so diep in mense se siele kan inkyk dat ek soms hoendervleis kry as ek dink aan jou aanvoeling vir mense se seer.

“Dankie Hemelse Vader dat U hierdie kindjie vir ons gegee het.  Help ons daagliks om hom as ‘n man na U hart groot te maak.  Dankie vir al die vreugde wat ons elke dag uit hom put.  Dankie dat ek deur hom U liefde daagliks kan ervaar wanneer hy met soveel opregtheid sy handjies om my nek slaan en diep in my oë kyk en sê:  ‘Mamma, ek lief jou stukkend!’  Jesus, ek dra hom vandag weereens aan U op.  Lei hom, en vorm hom.  Amen.”

 Lekker verjaar Franco. 

Pappa, Mamma en Mia

Ons het baie drome gedroom, saam besluit om 6 kinders te hê, al die name was klaar uitgelê en so skommelend in die bakkie agter in ‘n Tom Clancy boek neergeskryf. 

Ons is 10 Maande later getroud.  Hy was 28 en ek 27.  Het dadelik probeer swanger raak, maar tevergeefs.  Ondersoeke, ondersoeke, en nogmaals ondersoeke by die drs het gevolg.  Endometriose is in November 2004 “gebrand”, en die gine het gesê ons moet 4 maande kans gee m.a.w wag tot einde Maart 2005. 

En die wonderwerk gebeur toe.  Februarie 2005 raak ek swanger.  En die mooiste klein wipneus pienkvoet word ‘n dag na ons 2e huwelisherdenking gebore!  Twee jaar en 10 dae later word ’n kleine, fyn pienk poppie gebore, met dieselfde wipneusie as boetie.  

‘n Lang drama volg a.g.v nageboorte depressie, onbehandelde bi-polêre depressie en finansieële opf@k van my kant af.  Maar ons kom daardeur en is weer gelukkig.

Nou word my baba 2 en ek ervaar die ongelooflikste behoefte aan nog ‘n baba.  Met Franco was ek so dom en senuagtig dat ek so baie “verloor” het van sy pap babatjie-wees.  En met Mia was my kop so mal, ek wou nie by haar wees nie, en vir ewig sal ek myself daaroor verwyt, dus het ek ook byna niks van haar pap babatjie-wees gehad nie.   

Nou het ek hierdie alles oorheersende behoefte aan nog net enetjie.  Om selfs daaraan te dink laat my skuldig voel.  Ek het Franco by die Here afgesmeek, vir Mia het Hy sommer net vir my so onverwags ook vir my gegee.  Een van elk.  Durf ek meer wil hê.

Maar dis nie moontlik (maklik) nie.  Ek was 3 maande swanger met Mia, toe’t ek al vir die ginekoloog gesê hy moet my buise toestrik as Mia “uit” is.  Tot op die oomblik na Mia se geboorte het hy my nog probeer ompraat.  Maar ek was seker.  Is nou nog seker, dat dit die regte ding was.  Iewers moes ek en Cois begin voorkom, ek het nie kans gesien vir nog ‘n swangerskap nie en het besef dat ek agv my depressie (wat toe nog nie naam by my gehad het nie) nie die kans kan kon vat nie.

Steeds wil ek nie self swanger wees nie.  Maar ek WIL ‘n baba hê.  Ek het al gaan soek na babas vir aanneeming, surogaat mammas, maar ek loop my vas teen mure. 

En ek weet ek gaan nie nog een hê nie.  Maak die wete dat iets nie in jou bereik is nie dit minder moeilik vir my?  Beslis nie. Inteendeel.